Oficjalna strona klubu

Historia klubu

Historia klubu
Historia klubu rozpoczyna się w 1904 roku wtedy klub został założony jako Klub Gimnastyczno-Sportowy przy IV Gimnazjum we Lwowie, a od roku 1907 posiada nazwę „Pogoń” Lwów. Klub przestał istnieć wraz z wybuchem drugiej wojny światowej. Odrodzony w 2009 roku z inicjatywy Lwowskiej młodzieży polskiego pochodzenia, dzięki wsparciu Konsulatu Generalnego RP we Lwowie oraz Fundacji „Semper Polonia”.

Od roku 1913 Pogoń Lwów posiadała swój własny stadion który mieścił się przy ulicy Kilińskiego 43 (obecnie ulica Stryjska). Stadion został zbudowany z inicjatywy Ludwika Kuchara. W 1938 stadion mianowano im. Marszałka Polski Edwarda Śmigłego-Rydza.   

Osiągnięcia sportowe Pogoni Lwów w okresie przedwojennym: 

– 4 krotny mistrz Polski w piłce nożnej (1922, 1923, 1925, 1926) 
– 3 krotny wicemistrz Polski w piłce nożnej (1932, 1933, 1935)
– Największe zwycięstwo:  12:0 vs. Ruch Hajduki Wielkie, 1922 i vs. Lublinianka Lublin, 1926
– Nieoficjalne Mistrzostwo Polski: 1924 
– Mistrzostwa Polski juniorów U-19: 2 miejsce w 1937
– Mistrzostwa Galicji: 3 miejsce w 1913
– Mistrzostwa Polski w hokeju na lodzie: 1 miejsce: 1933
2 miejsce: 1929, 1930
3 miejsce: 1927

Statystyki:

Najlepszy strzelec ligowy: Michał Matyas – 100 goli
Najwięcej meczów w lidze: Spirydion Albański – 234 mecze
Najlepszy strzelec w historii: Wacław Kuchar – 1065 goli
Ligowy debiut: 3.04.1927 r. Pogoń – Hasmonea Lwów 7:1 (3:0)
Najwyższe zwycięstwo: 12:0 – 1922 Pogoń Lwów – Ruch Hajduki Wielkie, 1926 Pogoń Lwów – KS Lublinianka
Najwyższa porażka: 0:7 – 15.04.1928 Legia Warszawa – Pogoń Lwów, 1931 Warta Poznań – Pogoń Lwów
Lwowski Klub Sportowy Pogoń Lwów w styczniu 2009 r. został reaktywowany przez Grzegorza Opalińskiego – polskiego konsula we Lwowie. Współzałożyciel Związku Polskiej Piłki Nożnej w 1911 roku, a po odzyskaniu niepodległości w 1919 roku Polskiego Związku Piłki Nożnej oraz Ligi Piłki Nożnej w 1926 roku. Najbardziej utytułowany polski klub sportowy okresu międzywojennego, którego sekcja piłkarska nigdy nie spadła z ekstraklasy.
Założony we Lwowie 1904 roku pod nazwą Klub Gimnastyczno-Sportowy przez uczniów IV Gimnazjum we Lwowie. Zostaje zrzeszony w ramach struktur Towarzystwa Zabaw Ludu i Młodzieży. W 1906 roku przemianowanym na Towarzystwo Zabaw Ruchowych. Jako barwy obrano kolory czerwony i niebieski. W maju 1907 podjęto decyzję o wyodrębnieniu się ze struktur Towarzystwo Zabaw Ruchowych. Klub Gimnastyczno-Sportowy przy IV Gimnazjum połączył się z Lechią Lwów. Przybrano nową nazwę – Lwowski Klub Sportowy Pogoń Lwów. Nazwę zaproponował Maksymilian Dudryk, a barwami stały się kolory czerwony, niebieski i biały. 1907 rok przyjmowano, jako rok założenia klubu do czasu odzyskania przez Polskę niepodległości. 
 
Drużyna piłkarska LKS Pogoni Lwów w 1910 roku 

Budowę stadionu Pogoni koło Parku Kilińskiego we Lwowie rozpoczęto z inicjatywy głównego sponsora klubu Ludwika Kuchara i uroczyście oddano do użytku 1.05.1913 roku. W inauguracyjnym spotkaniu rywalem gospodarzy była Cracovia Kraków. Od momentu powstania do 1938 r. obiekt zwyczajowo nazywano Stadionem za Rogatką Stryjską. 30.10.1938 r. oficjalnie nadano mu imię Marszałka Polski Edwarda Śmigłego-Rydza. Do legendy przeszła zielona trybuna LKS „Pogoni” Lwów – na rosnących wokół boiska drzewach gromadzili się najwierniejsi kibice. Za bilety nie płacili, ale gorąco dopingowali swą drużynę.
W listopadzie 1918 r., kiedy rozpoczęła się wojna polsko-ukraińska, sportowcy stanęli w pierwszym szeregu obrońców Lwowa. Baterią I Lwowskiego Pułku Artylerii, zwaną potem Pogonią, dowodził najsławniejszy lwowski lekkoatleta porucznik Tadeusz Kuchar – odznaczony Krzyżem Walecznych i Virtuti Militari. Pogończycy byli na najtrudniejszych odcinkach, wielu z nich poległo. W 1919 r. w bitwie pod Zadwórzem, która przeszła do historii jako polskie Termopile zginęli Antoni Dawidowicz, Władysław Marynowski i Jan Demetr. Na liście, którzy oddali swe życie w walce o niepodległość jest 57 członków LKS „Pogoni” Lwów. 
 
 
Drużyna piłkarska LKS Pogoni Lwów w 1910 r.

Od samych początków z Pogonią związany był ród Kucharów – sześciu braci: Tadeusz, Karol, Władysław, Wacław, Mieczysław i Zbigniew. To oni stworzyli potęgę tego klubu. Odnosili sukcesy w piłce nożnej, lekkiej atletyce, pływaniu, łyżwiarstwie, hokeju na lodzie, gimnastyce i tenisie. W sumie zdobyli ponad sto tytułów mistrzów swojego miasta. Wacław Kuchar występował w barwach Pogoni od 1912 do 1935 r. Razem ze swą drużyną czterokrotnie zdobył tytuł mistrza Polski. Obok niego grało w Pogoni wielu innych znakomitych piłkarzy, jak Mieczysław Batsch, Józef Garbień, Stanisław Deutschman, Spirydion Albański, Michał Matyas.

 
16.11.1924 r. – Marszałek Józef Piłsudski z piłkarzami Wisły Kraków i LKS Pogoni Lwów przed meczem o nieoficjalne mistrzostwo Polski 

Sekcje sportowe działające w okresie międzywojenny sekcja piłki nożnej – utworzona w 1904 r.
Sekcja lekkoatletyczna – utworzona w 1907 r.
Sekcja sportów pływacka – utworzona w 1908 r.
Sekcja sportów zimowych (hokej na lodzie, sekcja narciarska i sekcja łyżwiarską) – utworzona w 1908 r.
Sekcja tenisa ziemnego – utworzona w 1909 r.
Sekcja turystyczna wraz z sekcja kolarską – utworzona w 1909 r.
Sekcja zapaśnicza – utworzona w 1910 r.
Sekcja piłki ręcznej – utworzona w 1925 r.
Sekcja bokserska – utworzona w 1926 r.
Sekcja szermiercza – utworzona w 1927 r.
Sekcja gier sportowych – utworzona w 1928 r.
Sekcja tenisa stołowego – utworzona w 1930 r.
Sekcja łucznicza – utworzona w 1932 r.
Sekcja kajakarska – utworzona w 1933 r. 
Sekcja strzelecka – utworzona w 1934 r. 
 
Działalność LKS „Pogoń” Lwów przestała istnieć wraz z wybuchem II wojny światowej, a po jej zakończeniu wielu byłych członków Pogoni trafiło na Górny Śląsk. 21.05.1945 r. odtworzono, bazując częściowo na działaczach i zawodnikach LKS Pogoni Polonię Bytom, nawiązując do tradycji i barw lwowskiej Pogoni. Barwami nawiązuje imienniczka ze Szczecina, Piast Gliwice i Odra Opole. Wacław Kuchar został zatrudniony w PZPN i w 1948 r. poprowadził naszą jedenastkę w pamiętnym zwycięskim meczu 3:1 z Czechosłowacją. Michał Matyas był selekcjonerem kadry w latach 1951-52 i 1966-67.
Inicjatywa zjednoczenia młodzieży polskiej we Lwowie wokół sportu powstała w 2007 roku. W 2007 roku rozpoczęły się pierwsze treningi piłkarskie na hali sportowej lwowskiego Uniwersytetu Medycznego. W treningach brali udział studenci narodowości polskiej. Równolegle trwały poszukiwania trenera piłki nożnej. Podstawowym kryterium była znajomość języka polskiego i posiadanie pochodzenia polskiego, gdyż powstający klub od samego początku miał być polskim klubem. Ówczesne poszukiwania nie przyniosły rezultatu i zajęcia do czerwca 2008 roku odbywały się bez trenera. Sytuacja zmieniła się we wrześniu 2008 roku – członkowie otrzymali wówczas dotację na swoją działalność ze strony Fundacji „Semper Polonia”. Z otrzymanych środków opłacono wynajem hali sportowej na zajęcia. Dzięki współpracy Konsulatu Generalnego RP w Lwowie i Fundacji „Semper Polonia” udało się odnaleźć trenera piłkarskiego, który zgodził się objąć swoją pieczę nad kształtującą się drużyną piłkarską. Osobą tą był Włodzimierz Mandziak – były szkoleniowiec młodzieżowy zespołów Karpatów Lwów. Do klubu zgłosili się nie tylko nowi studenci, ale także młodzi ludzie po studiach oraz uczniowie szkół z polskim językiem nauczania we Lwowie. Pod koniec 2008 r. członkowie klubu wystąpili z pomysłem rejestracji organizacji i przyjęcia nazwy znakomitego przedwojennego klubu sportowego LKS Pogoń Lwów. W 2009 roku rozpoczęła się procedura rejestracji. Pod koniec kwietnia 2009 r. drużyna piłkarska rozpoczęła swoje treningi na stadionie „Dynamo” we Lwowie. Trwająca reaktywacja spotkała się z dużym zainteresowaniem w Polsce. Jako pierwsze na wieści ze Lwowa zareagowało Stowarzyszenie Sympatyków LKS Pogoń Lwów, którego celem statutowym było właśnie odrodzenie tradycji klubu. Stowarzyszenie przekazało młodym sportowcom ze Lwowa dostęp do strony internetowej – www.pogonlwow.pl, na której publikowane są aktualności z życia sportowego klubu. Organizacja obiecała także wszechstronną pomoc klubowi. 

Wybitni piłkarze LKS „Pogoń” Lwów

Spirydion Albański (1907-1992)  reprezentacyjny bramkarz, który całą kariera piłkarska w okresie międzywojennym związana była z LKS Pogonią Lwów. Dnia 6.05.1928 r. zadebiutował w Ekstraklasie. W ciągu następnych 11 lat opuścił tylko 5 meczów Pogoni. Łącznie rozegrał w niej 234 mecze. Trzykrotny wicemistrz Polski w piłce nożnej w 1932, 1933, 1935. W reprezentacji zadebiutował 5.07.1931 r. w meczu Łotwa – Polska (0:5). W 1936 wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie, zagrał we wszystkich 4 meczach polskiej reprezentacji. W meczu z Norwegią był kapitanem drużyny. Do 1936 r. rozegrał w niej 21 spotkań. Uznawany za jednego z najlepszych i najpopularniejszych polskich bramkarzy lat 30 XX wieku, który posiadał doskonały refleks. W 1933 r. uznany za najlepszego polskiego piłkarza. II wojnę światową spędził we Lwowie, podczas okupacji sowieckiej grał w klubach: Dynamo Lwów ( 1939-1940 i 1944) i Spartak Lwów (1941). Po wojnie kontynuował karierę w klubach: Resovia Rzeszów (1944-1945) i Pogoń Katowice (1945-1946). Od 1950 trener piłki nożnej II klasy, sędzia piłkarski i hokejowy.

Mieczysław Batsch (1900-1977) – reprezentacyjny napastnik. Wychowanek LKS Pogoni Lwów, który czterokrotnie w latach 1922, 1923, 1925, 1926 zdobył mistrzostwo polski. W 1923 został królem strzelców polskiej ligi z 17 bramkami. W 1916 r. wstąpił do LKS Pogoni Lwów i grał w jej pierwszej drużynie aż do 1929 r. W kadrze narodowej zadebiutował 2.09.1923 r. w meczu z Rumunią (1:1) rozegranym we Lwowie. W latach 1923-1926 12-krotnie reprezentował drużynę narodową, strzelając 9 bramek. Uczestniczył w olimpiadzie w Paryżu w 1924 r. W 8.08.1926 r. zagrał w zwycięskim poznańskim meczu z Finlandią 7:1- strzelił 4 gole.

Karol Kossok (1907-1946)  reprezentacyjny piłkarz. Król strzelców piłkarskiej ekstraklasy z 1930 roku,zdobywając 24 bramki. Był zawodnikiem 1. FC Katowice (1925 – 1928), Cracovii Kraków(1929 – 1930 i 1933-1937) oraz LKS Pogoni Lwów (1931 -1932). W reprezentacji Polski zadebiutował 1.07.1928 r. w Katowicach podczas spotkania ze Szwecją (2:1). W kadrze zagrał w 5 spotkaniach, w których zdobył 3 bramki.

Wacław Kuchar (1897 – 1981) – olimpijczyk, który uprawiał piłkę nożną (napastnik, później pomocnik), lekkoatletykę, narciarstwo, łyżwiarstwo szybkie i hokej na lodzie w barwy lwowskiej Pogoni. Wielokrotny mistrz Polski i reprezentant kraju we wszystkich z wymienionych dyscyplin. Wielokrotny mistrz Lwowa. Został uznany sportowcem roku w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1926 r. Rozegrał w barwach lwowskiej Pogoni w latach 1912-1935 1052 mecze i strzelając 1065 goli. W rozgrywkach o Mistrzostwo Polski reprezentował barwy LKS Pogoni Lwów 198 razy i zdobył 98 bramek. Król strzelców mistrzostw Polski w 1922 r. (21 goli) i wspólnie z Józefem Garbieniem, również z LKS Pogoni Lwów w 1926 r. (11 goli). Czterokrotny Mistrz Polski w latach 1922, 1923, 1925, 1926. Zadebiutował w pierwszym meczu polskiej reprezentacji w 18.12.1921 r. Węgry-Polska (1-0). Rozegrał w latach 1921-1928 23 mecze i strzelił 5 bramek. Uczestnik Igrzysk Olimpijskich Paryż 1924 jako napastnik drużyny piłki nożnej. Wacław Kuchar był mistrzem Polski w biegu na 800 metrów (1920, 1921), biegu na 110 metrów przez płotki (1920), biegu na 400 metrów przez płotki (1923), skoku wzwyż (1921, 1923), trójskoku (1921) i dziesięcioboju (1923, 1924). Uczestnik Mistrzostw Europy w łyżwiarstwie szybkim 1925 r. Wystąpił 9 razy w reprezentacji hokeja na lodzie i zdobył wicemistrzostwo Europy w 1929 r. Z LKS Pogonią Lwów mistrz Polski w hokeju na lodzie w 1933 r. Po zakończeniu kariery trener, sędzia i działacz sportowy. Trener reprezentacji Polski 1947-1949. Honorowy członek PZPN. Po przymusowym opuszczeniu Lwowa osiadł na pewien czas w Bytomiu i zaangażował się w założenie i działalność Polonii Bytom – klubu kontynuującego tradycje LKS Pogoni Lwów.

Michał Matyas (1910- 1975) – olimpijczyk. Napastnik LKS Pogoni Lwów w latach 1926 – 1939 (156 meczy i 100 bramek). Zawodnik Dynama Kijów (1940-1941) i Polonii Bytom (1945-1948). W 1935 został królem strzelców ekstraklasy – 22 bramki. W Reprezentacji Polski debiutował 10.07.1932 r. w meczu ze Szwecją (2:0) w Warszawie. Rozegrał w latach 1932-1939 18 meczy i strzelając 7 bramek. Uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich w Berlin 1936 r. W 1945 r. grający w Polonii Bytom został uznany najlepszym śląskim zawodnikiem. W latach 1950-1952, 1954 oraz 1966-67 pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji Polski. Później trenował m.in. Stal Mielec, Polonii Bytom i Górnika Zabrze. 

Lwów kolebką polskiego footballu

Kibice bytomskiej „Polonii” (spadkobierczyni „Pogoni” Lwów) na swoich flagach, szalikach etc. wypisali hasło „Bóg kocha tylko Polonię”.
Powiem więcej – jak widać Opatrzność pamięta też i o Lwowie. A jeśli – co daj Panie Boże – wspólna z Ukraińcami organizacja EURO 2012 pozwoli zbliżyć się naszym narodom, zabliźnić stare rany, odnaleźć drogi do wspólnej przyszłości – wtedy przyjdzie nam odśpiewać uroczyste TE DEUM LAUDAMUS.

Tyle tytułem inwokacji. A wracając do EURO 2012 i Lwowa, to koniecznie trzeba przypomnieć, że Lwów był niekwestionowaną kolebką polskiego sportu wyczynowego, a zasługi Lwowskiego Klubu Sportowego „Pogoń” do dzisiaj pozostają fundamentem naszego dorobku, szczególnie w przypadku piłki nożnej. Nie przypadkiem najwybitniejsi polscy trenerzy piłkarscy – Antoni Brzeżańczyk, Ryszard Koncewicz, Michał Matyas, aż po Kazimierza Górskiego – wywodzili się z lwowskiej szkoły. 

A szkoła ta była po prostu pierwsza w Polsce. Jak już dawno temu zauważył dr Stanisław Polakiewicz (zawodnik a później członek Zarządu Pogoni Lwów): „Towarzystwa kolarskie, wioślarskie, szermiercze istniały jeszcze z końcem XIX wieku na terenie nie tylko Galicji, lecz i obydwu zaborów. Natomiast piłka nożna i lekka atletyka wywodzą się ze Lwowa i naszej pracy pionierskiej.”

A prof. Rudolf Wacek, długoletni prezes Pogoni Lwów, a po 1945 twórca “Polonii” Bytom, dodawał w Albumie 35 lecia Klubu LKS „Pogoń” – „Z historii sportu wynika, że Pogoń była tym kamyczkiem, który poruszył lawinę. Organizując się w latach 1907-1908 jako pierwszy samoistny klub Polski całej z zakresu piłki nożnej i lekkiej atletyki, o własnym statucie i boisku, przykładem naszym wyzwoliliśmy siły drzemiące w ówczesnym pokoleniu młodzieży małopolskiej. Zrobiliśmy to, czego potrzebę inni może podświadomie, a nawet świadomie odczuwali, lecz nie objawiali czynem. Za naszym przykładem poszedł Kraków…” itd.  

W maju 1938r. Związek Polskich Związków Sportowych, w dwudziestolecie odzyskania Niepodległości, przyznał LKS „Pogoń” tytuł „Najlepszego i najbardziej zasłużonego klubu sportowego w Polsce”.

Zaczęło się w lwowskich gimnazjach

Z końcem XIX wieku nowe sportowe szaleństwo rodem z wysp brytyjskich – pod nazwą football – przewaliło się przez całą Europę. W państwach mających tradycje rozmaitych zawodów sportowych, jak Anglia, Niemcy, Francja, Austria bardzo szybko nowa moda została ujęta w ramy organizacyjne. Jak grzyby po deszczu powstawały footballowe kluby, zawody i mecze uzyskiwały spisane zasady gry, uzgadniano rozmiary boisk, sposoby sędziowania etc.

Polski nie było. Okazało się, że brak własnej państwowości w poważnym stopniu nie tylko osłabia, ale wręcz uniemożliwia nowoczesną działalność sportową. Autonomia Galicji sprawiła, że żywiołowo i samoistnie rozwijający się ruch mógł uzyskać charakter narodowy i przybrać takie formy organizacyjne, które wpisywały się w europejski i światowy trend rodzącego się sportu wyczynowego, idei olimpijskiej, etc.

A zaczęło się wszystko od batiarów z lwowskich gimnazjów, którzy podpatrzywszy nowinki u swoich kolegów w Austrii i na Węgrzech, szybko opanowali zasady gry i już w ostatniej dekadzie XIX wieku rozgrywali mecze międzyszkolne.
W końcu dziewiętnastowieczny Lwów był europejską metropolią z uniwersytetem i politechniką o światowym dorobku naukowym, z teatrem promieniującym na wszystkie polskie ziemie, z Ossolineum, Konserwatorium, przemysłem naftowym, który tu właśnie za sprawą Ignacego Łukasiewicza się narodził.
W dziedzinie zaś sportu – to przecież właśnie tu we Lwowie mieściła się główna komenda „Sokoła Macierzy” Związku Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich, która to organizacja powstała w 1867r we Lwowie, w krótkim czasie objęła nie tylko Galicję ale cały kraj, wszystkie zabory, a odbywające się we Lwowie sokole zloty były ogromnymi imprezami sportowymi z udziałem zagranicznych delegacji wielu krajów europejskich.   
Przy okazji zlotu w 1894r. we Lwowie staraniem Sokoła – Macierzy odbył się (na boisku Sokoła w Parku Stryjskim) pierwszy w Polsce publiczny mecz piłkarski pomiędzy reprezentacjami Lwowa i Krakowa. Te reprezentacje stanowiły właśnie zespoły gimnazjalistów z krakowskich i lwowskich szkół.
Samorzutnie powstającymi drużynami szkolnymi zajęło się Towarzystwo Zabaw Ludu i Młodzieży, zabezpieczając ruch od strony organizacyjnej i finansowej, ściągając bezpośrednio z Anglii nie tylko regulaminy zawodów i statuty klubów piłkarskich, ale także pierwszych trenerów i instruktorów.
Jako pierwszy zarejestrowany (ze statutem zatwierdzonym przez Namiestnika Galicji i przyjęty w poczet członków Austriackiego Związku Piłki Nożnej) lwowski klub sportowy powstała Pogoń – zrzeszenie zorganizowane na wzór angielski, z zarządem, członkami, kasą, nazwą i barwami klubowymi, a nawet wkrótce z własnym boiskiem. 
Według tego wzoru będą jak grzyby po deszczu wyrastać kolejne kluby we Lwowie i w całej Galicji, a na wzór Galicji i w innych polskich dzielnicach.
Od 1904 roku odbywają się już regularne zawody w lekkiej atletyce i mecze piłki nożnej wedle regulaminu angielskiego.
Wprawdzie historia tworzących Pogoń jej poprzedników , tj. Klubu Gimnastyczno-Sportowego IV Gimnazjum i „Lechii” sięga 1894r. – jednak jako oficjalną datę powstania LKS Pogoń przyjęto rok 1904 (organizacyjne wyodrębnienie się KGS IV Gimnazjum). Jednocześnie, jako szczególne swoje święto, „poganiacze” traktowali datę 3 maja. 
Tego dnia bowiem w 1907r. w ramach 116 rocznicy Konstytucji 3 Maja rozegrali pierwszy oficjalny mecz pod nazwą „Pogoń” w niebiesko-czerwonych barwach, na własnym boisku przy rogatce stryjskiej (które prawnie od 1908r. stanie się własnością klubu) „Pogoń” – „Czarni” 2:1 (0:1).

Międzynarodowe tradycje lwowskiego sportu 

W 1905 r. we Lwowie zostaje rozegrany pierwszy mecz hokeja na lodzie, rozwijają się sporty wodne (wioślarstwo i pływanie) i zimowe (tor saneczkarski i bobslejowy na stokach Wysokiego Zamku i Piaskowej Góry, lodowisko na Stawie Pełczyńskim).
W 1909 r. rozegrano pierwszy publiczny turniej tenisowy z udziałem 16 zawodników. W 1910r. lwowscy sportowcy wzięli udział w międzynarodowych zawodach lekkoatletycznych w Pradze, odnosząc szereg sukcesów. 
Praski „Czas” tak wtedy pisał: „Spośród obcych wyróżnili się w pierwszym rzędzie Polacy z Pogoni, którzy nam pokazali, na jak wysokim stopniu rozwoju znajduje się polski sport.”
Z każdym rokiem rozszerzały się kontakty lwowskich sportowców – z Czechami, Austrią, Rumunią, Serbią. 
23 maja 1909r. drużyna Pogoni rozegrała pierwszy zagraniczny mecz piłki nożnej w Koszycach, zwyciężając Kassai Athletikai Club 5:0.!
9 września zespół Kassai stawił się z rewizytą we Lwowie, uroczyście witany na Dworcu Głównym przez tłumy lwowian, nie tylko sportowców.
Najpiękniejszym przykładem zarówno siły lwowskiego sportu, jak jego polskiego ducha był udział lwowskich klubów w akcji plebiscytowej na Śląsku.
Propaganda niemiecka przedstawiała (podobnie jak i dzisiaj mają nas za ksenofobów i gorszą część Europy) Polskę jako dziki kraj, w którym o takiej zdobyczy cywilizacji jak ruch sportowy nikt nie słyszał.
Wówczas, w czerwcu 1920r. prezes Pogoni prof. Rudolf Wacek, na prośbę wicemarszałka Sejmu RP, zorganizował wyjazd lwowskiej drużyny piłkarskiej (Czarni i Pogoń) na Śląsk w celu rozegrania kilku meczów).
16 czerwca Wacek zjawił się w Bytomiu, gdzie w hotelu „Schlesiescher Hof” przedstawił się jako przewodnik prowadzący drużynę piłkarską „olimpijską” ze Lwowa do Antwerpii na igrzyska olimpijskie. Biegle mówiący po niemiecku Wacek przedstawił swoją drużynę jako Olympische Mannschaft aus Lemberg. Niemcy kupili ten blef myśląc, że mają do czynienia z drużyną austriacką i zakontraktowali mecze z katowicką S.C. Dianą i bytomskim Beuthen 09, mistrzem Śląska.
26 czerwca Pogoń rozgromiła w Katowicach Dianę 5:0.
Po takim pogromie drużyna Beuthen 09 postanowiła się do meczu lepiej przygotować i 29 czerwca „wypożyczyła” z Wrocławia reprezentantów Niemiec Flatzka, Eidama i Bongersa. Nie pomogło – Pogoń wygrała 3:2.
Potem wspominał Wacek: „W hotelu „Lomnitz” (siedziba Polskiego Komitetu Plebiscytowego) zapanowała radość nieopisana. Do graczy przemówił sam Korfanty, dziękując im w gorących słowach za zyskanie 20 tysięcy nowych głosów dla wspólnej sprawy”.
Od tej wyprawy zaczęły się stałe kontakty sportowe Śląska i Lwowa – już w lipcu 1920r. przybyła do Lwowa 60-osobowa delegacja sportowa ze Śląska, a następnie aż po 1939r, rokrocznie odwiedzali się ślązacy i lwowiacy. 
Później, gdy lwowski sport jak wszystko inne został ekspatriowany, ten sam Bytom znowu gościnnie przyjął drużynę Pogoni z Wackiem, Kucharami, Matyasem, Kazimierzem Górskim, a Polonia Bytom, przybierając niebiesko-czerwone barwy, stała się kontynuatorką, przez wiele lat w świetnym stylu, tradycji lwowskiej Pogoni.

Dziś europejska piłka nożna w Europie Środkowo- wschodniej ma szansę powrócić do swoich korzeni, do Lwowa za sprawą EURO 2012 i to właśnie w polsko-ukraińskiej „koprodukcji”.

Warto przy okazji zwrócić uwagę, ze Lwów był również kolebką footballu ukraińskiego.
W Kijowie owszem mógł rozwijać się ruch sportowy, ale rosyjski, czy też regionalnie – małorosyjski, jak Moskale nazywali Ukraińców.
Natomiast we Lwowie, równolegle z polskimi, rozwijały swoją działalność ukraińskie związki sportowe, o charakterze narodowym.
 Dzięki inicjatywie prof. Iwana Boberskiego już w 1906 r. powstaje pierwsze ukraińskie stowarzyszenie sportowe w ukraińskim gimnazjum pod nazwą U.S.K. (Ukraińskyj Sportowyj Krużok). 
W 1911 r. USK przekształcił się w Klub Sportowy „Ukraina”, który aż po 1939 r. dzierżył dominującą pozycję w sporcie ukraińskim na ziemiach polskich, w tym w piłce nożnej. Już w latach 1912-14 „Ukraina” rozegrała szereg towarzyskich spotkań z „Pogonią”, „Czarnymi”, „Hasmoneą” oraz innymi klubami Lwowa i Galicji. Po wojnie, odradza się „Ukraina” już w 1921 r. i wkrótce staje się najlepszym klubem ukraińskim w Polsce. W 1928 r. jako pierwsza z ukraińskich klubów wstępuje do PZPN – zajmując pierwsze miejsce w mistrzostwach Okręgu.
Skoro się już wymieniło „Hasmoneę”, warto dodać, że w Galicji – obok polskiego i ukraińskiego – rozwijał się również ruch sportowy żydowski. Już w 1908 r. Adolf Kohn założył we Lwowie Żydowski Klub Sportowy „Hasmonea”, który w roku 1927 występował nawet w I Lidze PZPN.
Gwoli sprawiedliwości trzeba odnotować, że kontakty sportowe pomiędzy poszczególnymi nacjami (Polacy, Ukraińcy, Żydzi, Austriacy, Węgrzy, Czesi) były żywe i mimo podtekstów narodowych nie prowadziły do waśni, lecz wprost przeciwnie były przykładem współpracy, otwartości i mimo rywalizacji – przyjaźni.
Daj nam Boże do tych tradycji powrócić – zachowując, jak nas uczył wielki miłośnik sportu Jan Paweł II, „pamięć i tożsamość”. Nadarza się dobra okazja.